Rambo Amadeus na pozorišnim daskama čita, recituje, prepričava i „pripijevava" najglomaznije tekstove iz svog impozantnog opusa.

Maestro Ivan Aleksijević, vješto prateći vratolomne promjene tema, raspoloženja i tempa, prati ga na klaviru, ali i svojim više nego duhovitim komentarima „dodaje gas" ravnopravno veslajući u ovom „dvojcu bez kormilara" za koji se zapravo ni ne zna kuda je krenuo, gdje i kad će stići, vodeći samo računa da se zadrži elegancija, brzina i udobnost plovidbe. 

„Veče glomazne poezije" kod publike izaziva sasvim pomješana osjećanja.

Salve smeha, skandiranje, gromoglasni aplauzi ali i tuga i zabrinutost miješaju se stvarajući vrhunski napitak , stvoren po drevnom receptu proporcionalnog miješanja žuči i meda.